wouterToen ik in het najaar van 2010 mijn eigen pelgrimstocht vanuit V├ęzelay naar Santiago de Compostela liep had ik niet voor mogelijk gehouden dat dit nadien zo'n uitwerking zou hebben. De stilte, de eenzaamheid, de ontmoetingen, de natuur en de schoonheid van het leven in al haar facetten heb ik meegemaakt en blijf ik sindsdien meemaken. Ook voor het magische dat er hulp komt op het moment dat ik het echt nodig heb en er open voor sta, het durf los te laten.
Zo kon ik niet bedenken dat, terwijl mijn water al een tijdje op was en ook geen boerderij in de buurt te bekennen was, er een waterkraan midden in het open veld stond. En .. dat er ook nog water uit kwam. Of toen ik, op een zondagavond zeiknat geregend aankwam in een Frans dorpje, opgewacht werd door een onbekende pelgrim die me een droog onderkomen wees in een oud klooster.
Hulp is altijd nabij als je het nodig hebt. Die hulp wil ik ook anderen bieden. Als de waterkraan in het veld.

In mijn werk vind ik het iedere keer weer prachtig om een mens bewuster van zichzelf en de omgeving te zien worden. De levenskracht en creativiteit te zien (op)bloeien. De balans in zichzelf te hervinden. In overeenstemming te zijn met zijn verlangens in werk en leven. Vrij te kunnen kiezen en met visie en daadkracht het eigen leven richting te geven. En daarbij te gaan leven in plaats van te overleven.